|
Τώρα πια τα κούφια όνειρα και οι ρητορείες για έναν θαυμαστό κόσμο, όπου ο καθένας μπορεί να γίνει αυτό που θέλει και να κατέχει ό,τι θέλει, να έχει ένα μεγάλο σπίτι και ένα γρήγορο αυτοκίνητο, ήρεμη ζωή και ακριβές διακοπές, ή ακόμα και να γίνει αφεντικό των πρώην συναδέλφων του, καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα. Μια ολοκληρωτική απογύμνωση του υπάρχοντος δείχνει την πραγματική βαρβαρότητα που έκρυβε καλά αυτό το σύστημα. Και τώρα που το περιτύλιγμα αφαιρέθηκε μπορούμε με άνεση να δούμε τι ήταν αυτό που ήθελαν να μας ταΐσουν και το κατάφεραν καλά. Ήθελαν να συνδέσουμε τη μοίρα μας με την μοίρα της εταιρίας ή του μαγαζιού που δουλεύουμε, να επιθυμούμε την προκοπή του αφεντικού άρα και την δική μας, να μην μιλάμε για τυχοδιωκτισμό των αφεντικών, όταν η επιχείρηση πάει να κλείσει, αλλά για δικιά μας χαμηλή παραγωγικότητα. Να γυρίζουμε το κεφάλι αλλού και να σφυρίζουμε, λες και αυτό που βιώνει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, εμάς θα μας προσπεράσει.
Τα αφεντικά φρόντισαν να προδιαγράψουν την μοίρα μας όλα τα προηγούμενα χρόνια και σήμερα να είναι πιο εύκολο για αυτούς να κάνουν ό,τι θέλουν, πράγμα για το οποίο ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι. Επειδή βγάλαμε από το λεξιλόγιό μας λέξεις και προτάσεις όπως διεκδίκηση, αγώνας, άγρια απεργία, τάξη, εκμετάλλευση. Είμαστε εργάτες/τριες όμως και στην μοίρα δεν πιστεύουμε γιατί εμείς ήμασταν, είμαστε και θέλουμε να είμαστε αυτοί που παράγουν τα πάντα και επομένως εμείς θα καθορίσουμε την εξέλιξη μας χωρίς κανέναν κομματικό ή συνδικαλιστικό βραχνά από πάνω μας, απόλυτα χειραφετημένα.
Έχουν περάσει 126 χρόνια από την πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο όπου πάνω από 65.000 εργάτες απεργούσαν για μείωση της εργάσιμης μέρας σε οκτάωρο και σήμερα το οκτάωρο δεν έχει καθιερωθεί. 126 χρόνια πριν απεργούσαν για να εναντιωθούν στις ταπεινώσεις, στα αμέτρητα πλήγματα και τις αμέτρητες αδικίες, στην δυστυχία και στην αδηφάγα φάρα, τους κοπρίτες και κλέφτες «αφέντες» τους.
Εκείνοι οι αναρχικοί εργάτες όμως που τους στείλανε στην κρεμάλα και όλοι οι απεργοί γνώριζαν το πιο σημαντικό. Ότι είναι εργάτες. Χρειαζόμαστε να οραματιστούμε ξανά το συλλογικό όνειρο, να σπάσουμε τα δεσμά της ιδιωτικής μιζέριας και να τη μετουσιώσουμε σε συλλογική χαρά. ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
- ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ,
- ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ
- ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ- ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ/ΔΕΝ ΑΝΑΘΕΤΟΥΜΕ
- Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΡΑΣΕΙΣ
- ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
- ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ 1ΜΑΗ, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ
|
|
Ελευθεριακός Συνδικαλισμός(Τεύχος 3ο) προσεχώς |
 |
 |
 |
|
Array
Επανάσταση ή καπιταλισμός;
Το ερώτημα δεν μπορεί να σταθεί παρά μόνο ως ρητορικό αν και στην κοινωνία δεν υφίσταται σε καμία του μορφή. Στον κοινό νου δεν υπάρχει κάτι άλλο έξω από αυτό το σύστημα που μπορεί να το κατακρίνουμε καθημερινά αλλά το αναπαράγουμε άλλοι συνειδητά και άλλοι πολεμώντας το συγχρόνως. Πολύς λόγος έχει γίνει βεβαίως το τελευταίο διάστημα για τα προβλήματα που έχει ο καπιταλισμός και αν έχει έρθει το τέλος του ή πρέπει να γυρίσουμε εκεί που ήμασταν πριν 5 χρόνια όπου από ότι λένε λεφτά υπήρχαν. Η επανάσταση από την άλλη μπαίνει στο λεξιλόγιο πολλών ανθρώπων περισσότερο από κάθε άλλη φορά, λιγότερο από τον παλιό «καλό καπιταλισμό», αλλά και με τον πιο ανούσιο και ακίνδυνο τρόπο. Δεν αποτελεί μόδα ώστε να είναι must να συζητιέται σε κύκλους ανήσυχων ανθρώπων που ξεμείνανε από άλλα θέματα είναι αναγκαιότητα καθημερινή που πηγάζει από τον τρόπο ζωής μας. Από τον τρόπο που εργαζόμαστε και παράγουμε (πως, πόσο, γιατί, για ποιόν) πως συμμετέχουμε στην οργάνωση αυτής της κοινωνίας ή στην οικοδόμηση μιας άλλης χωρίς να περιμένουμε την ξαφνική αλλαγή σε μια μέρα. Η επανάσταση δεν γεννιέται στον δρόμο, εκεί μπορεί να κριθεί μόνο σε τελικό στάδιο. Όταν μιλάς για επανάσταση που δημιουργείται από τα κάτω πρέπει να αναφέρεσαι σε δομές αυτοδιαχείρισης που πρέπει να φτιαχτούν ώστε να αντικαταστήσουν το υπάρχον και έρχονται σε άμεση σύγκρουση με το εκμεταλλευτικό σύστημα.
Πολλές νέες δομές δοκιμάζονται και μπαίνουν σε εφαρμογή από εργαζόμενους που ήταν ανενεργοί μέχρι τώρα. Η μαχητική αντίσταση σε απολύσεις και μειώσεις μισθών σε πολλούς χώρους εργασίας, η προσπάθεια που γίνεται από παραγωγούς για να ξεπεραστούν οι μεσάζοντες, η οργάνωση και ο συνδικαλισμός για πρώτη φορά ανέργων σε οριζόντια βάση και με διαφορετικούς τρόπους δείχνουν πως ο κόσμος που αντιστέκεται δεν έχει αδιέξοδα, σε αντίθεση με τον καπιταλισμό, όταν ξεπερνάει τις παλιές κομματικές κάθετες φόρμες και αναλαμβάνει την δράση από κάτω. Σε αυτό το τεύχος γίνεται αναφορά σε κάποιους μόνο εργατικούς αγώνες, με κριτήριο την εγγύτητα και την επαφή που αποκτήσαμε ως άμεσα αλληλέγγυοι, από τους πολλούς αλλά όχι αρκετούς που συμβαίνουν τουλάχιστον στην Ελλάδα. Δεν υποβαθμίζεται κανένας άλλος σκόπιμα παρά μόνο λόγω του περιορισμένου χώρου και της αδυναμίας παρακολούθησης από κοντά κάθε μορφής αντίστασης.
|
|
Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 20 Απρίλιος 2012 12:12 |
|
ble: ζαχαρώνουμε απολύσεις |
|
|
|
Array
|
|
Τελευταία Ενημέρωση στις Κυριακή, 06 Μάιος 2012 06:18 |
|
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ε.Σ.Ε. ΓΙΑ Βlé |
|
|
|
|
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ε.Σ.Ε. ΓΙΑ Βlé
«Είμαστε και μεις όπως ολοι …..είμαστε αναγκασμένοι να δουλεύουμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε». Με προϋπόθεση αυτό τον εκβιασμό όλοι οι εργαζόμενοι βιώνουμε τις χειρότερες συνθήκες στα πλαίσια της μισθωτής σκλαβιάς. Είναι η εποχή που τα αφεντικά κάνουν πάρτυ και έχουν ξεσαλώσει. Πληρώνουν όσα θέλουν, όποτε και αν θέλουν, για όποτε και όσο μας χρειάζονται.
Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά, καμία ειρήνη με τα αφεντικά!
Πλέον φαντάζει απόκοσμο να μιλάει κανείς για εργατικά δικαιώματα και αγώνα για βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Πολλοί εργαζόμενοι έχουν επιδοθεί σε έναν κανιβαλισμό μεταξύ τους, προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια του αφεντικού, να δείξουν ότι είναι καλύτεροι, προσδοκώντας την εξασφάλιση και εν συνεχεία μια βελτίωση της θέσης τους. Πολλοί από μας έχουν μείνει άνεργοι και η συνθήκη αυτή επηρεάζει τόσο τη δική μας ψυχολογία και διάθεση για αγώνα, όσο και τις συνθήκες εργασίας όσων ακόμα δουλεύουν. Η χαρακτηριστική φράση των αφεντικών είναι «αν θες….., αλλιώς ο κόσμος έξω παρακαλάει». Με αυτή την απειλή περνάνε ό,τι θέλουν.
Τρομοκρατία είναι να ψάχνεις για δουλειά ,
να ζεις με τρεις και εξήντα, να ζεις χωρίς χαρτιά!
Όλοι οι εργαζόμενοι και άνεργοι βιώνουμε αυτές τις απειλές και δεν έχουμε τίποτα κοινό με τα αφεντικά μας. Κανένα κοινό συμφέρον! Αυτοί μας θέλουν συνέταιρους μόνο όταν πρόκειται για τη χασούρα τους. Μας υποχρεώνουν να παίρνουμε μέρος και μεις στο κάθε «επιχειρηματικό τους ρίσκο».
Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης blé ζούνε από τον περασμένο Μάιο σε ένα καθεστώς ομηρίας από το αφεντικό τους, όντας απλήρωτοι ή με απολαβές χαρτζιλίκι. Τα ελαστικά ωράρια, η εργασία εκ περιτροπής, τα μηδαμινά ρεπό καθώς και οι απλήρωτες υπερωρίες και νυχτερινά αποτελούν πλέον δεδομένο κομμάτι στις καθημερινές εργασιακές τους συνθήκες. Όσοι σήκωσαν κεφάλι ζητώντας εξηγήσεις, απολύθηκαν άμεσα και χωρίς αποζημίωση. Για τους υπόλοιπους ήρθαν ιδιωτικά συμφωνητικά για να μειώσουν το μισθό τους στο 50%, καθώς και συναλλαγματικές για τα δεδουλευμένα με ημερομηνία αποπληρωμής το τέλος του 2012 (άραγε πόσες φορές μπήκαν στο άρθρο 99 ή πτώχευσαν επιχειρήσεις πριν την αποπληρωμή; ). Συγχρόνως η εργοδοσία απάντησε στον κινηματικό αγώνα των απλήρωτων με κείμενο των «πραγματικών εργαζομένων», στο οποίο υποστηρίζεται πως όλα βαίνουν καλώς στην επιχείρηση και οι εργαζόμενοι είναι ευχαριστημένοι (άραγε και σε άλλες περιπτώσεις , όπως π.χ. Ιανός δεν συνέβη το ίδιο;) Είναι προφανής η τακτική του αφεντικού να χωρίσει σε στρατόπεδα τους υπαλλήλους του, λέγοντας πως οι απολυμένοι και οι συνάδελφοί τους σε επίσχεση εργασίας φταίνε που οι υπόλοιποι είναι απλήρωτοι, πόσο μάλλον με τη δυσφήμιση που προκαλούνε λίγες μέρες πριν το Πάσχα, με αποτέλεσμα να πέφτει ο τζίρος των καταστημάτων.
Η απάντηση των απλήρωτων είναι :
« Η εργοδοτική τρομοκρατία αφορά όλους,
εχτές εκείνον… σήμερα εμένα… αύριο εσένα.
Το πιο ισχυρό όπλο για τον εργαζόμενο είναι η φωνή του
Ζητάμε τη συμμέτοχη όλων όσων ακούσουν τη φωνή μας
Κοινός αγώνας για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.».
Για μας κάθε εργατικός αγώνας αποτελεί αφορμή για να πάμε όλοι ένα βήμα πιο μπροστά, να χτίσουμε σχέσεις ως εργαζόμενοι μεταξύ μας, λειτουργώντας αμεσοδημοκρατικά και χωρίς κηδεμονίες, με στόχο να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Κόντρα στην γενική μιζέρια και απάθεια και στην κυρίαρχη άποψη ότι όλα έχουν τελειώσει, οραματιζόμαστε μια κοινωνία ελεύθερη όπου οι εργαζόμενοι θα δουλεύουμε μόνοι μας τα εργοστάσια, τα χωράφια, τις μεταφορές, τα νοσοκομεία, τα σχολειά, χωρίς αφεντικά, μεσάζοντες, μανατζαρέους, τραπεζίτες, διευθυντάδες και θα παράγουμε αγαθά για τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι άχρηστα προϊόντα για την φούσκα της κατανάλωσης στην οποία ζούσαμε.
Και αν βάζουν τα δυνατά τους για να μας πείσουν ότι οι συλλογικές αντιστάσεις είναι μάταιες και ότι η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο να κοιτάει ο καθένας την προσωπική του επιβίωση, πιστεύουμε ότι οι εργαζόμενοι όλοι μαζί έχουμε τεράστια δύναμη. Και αν τη δύναμή μας δεν τη σέβονται, ας τους κάνουμε να τη φοβούνται.
Όσο για το δικό μας φόβο, αυτόν θα τον νικήσουμε όλοι και όλες μαζί με τη συλλογική δράση και την αλληλεγγύη, έτσι ώστε κανένα αφεντικό δε θα τολμήσει να χρωστάει και να απολύσει ξανά εργαζόμενο ή εργαζόμενη που διεκδικεί.
Τα αφεντικά ποτέ δεν ήταν κομπλέ,
Αλληλεγγύη και σεβασμός στους απλήρωτους του blé
Ο νόμος δικός τους ο δρόμος δικός μας
|
|
Τελευταία Ενημέρωση στις Πέμπτη, 05 Απρίλιος 2012 09:11 |
|
“Απλήρωτη εργασία, τίποτε άλλο” |
|
|
|
“Φυσικά υλικά, τίποτε άλλο”. Αυτό είναι το μότο της χλιδάτης επιχείρησης ble, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. “Απλήρωτη εργασία, τίποτε άλλο”, θα έπρεπε να είναι κανονικά.
Εδώ και ένα χρόνο με δικαιολογία το άνοιγμα του καταστήματος της αγίας σοφίας ζούμε υπό καθεστώς τρομοκρατίας. Απλήρωτοι από τον Μάιο με χαρτζιλίκι 300 ευρώ το μήνα, ατελείωτες υπερωρίες, χωρίς ρεπό, χωρίς άδειες, ξεπουλώντας τα πάντα και ζώντας με δανεικά. Χωρίς ενημέρωση από την εργοδοσία για το τι θα γίνει με τα λεφτά που μας χρωστάει.
Φτάνοντας στο Φλεβάρη, όπου η ανοχή του προσωπικού είχε φτάσει το τέρμα, κάποιοι αποφάσισαν να διεκδικήσουν τον ιδρώτα τους. Η απάντηση ήταν εικονικές απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, με υπόσχεση ότι θα πληρωθούν “άμεσα”, απολύσεις στους "επαναστάτες" , εκφοβισμός των ανθρώπων που από ανάγκη έμειναν με ιδιωτικά συμφωνητικά για την καταβολή του μισού μισθού και υπογραφή συναλλαγματικών για την αποπληρωμή δεδουλευμένων τον Δεκέμβρη του 2012.
Παράλληλα με τον δικό μας αγώνα, κάποιοι εργαζόμενοι προχώρησαν σε καταγγελίες στην επιθεώρηση εργασίας και κάποιοι σε επίσχεση. Πέρα από την νομική οδό, έχουμε ξεκινήσει και κινηματικό αγώνα με σκοπό την διεκδίκηση των δεδουλευμένων μας, των απλήρωτων υπερωριών, καθώς και των “κομμένων” ρεπό και αποζημιώσεων.
Η φωνή μας ελπίζουμε και θέλουμε να ενωθεί με την φωνή του κάθε εργαζόμενου και ανθρώπου που παλεύει να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του. Δεν γινόμαστε θηράματα κανενός κηνυγού. Ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να πληρωθεί και το τελευταίο ευρώ σε κάθε έναν από εμάς. Είμαστε ενωμένοι, χωρίς κομματικές σκοπιμότητες σε έναν αγώνα δικαίου. Όταν η υπομονή είναι το μόνο που κάνεις, η οργή είναι ένα καλοδεχούμενο συναίσθημα.
Με εκτίμηση στον αγώνα κάθε ανθρώπου,
οι απλήρωτοι, απολυμένοι του ble
|
|
